Tid

04 april 2017

Av: Katarina Aabrekk, Acta-arbeiar Sogn og Fjordane

Kva bruker du tida di på? Tenk deg litt om. Bruker du tida på det du burde eller skulle gjort, eller bruker du den på det du syns er viktig og verdifullt, noko du verkeleg brenn for?

Tida vår er verdifull. Vi er skapte av Gud og har fått livet i gåve. I kvardagen vår har vi mogelegheit til å vere Jesu hender og føter akkurat der vi bur. Mogelegheit til å sjå menneske og til å vise Guds omsorg og kjærleik i praksis. Det betyr ikkje at vi skal stresse med å utnytta kvart einaste minutt til det fulle og slite oss ut på det, men kanskje skal vi stoppe opp og tenkje gjennom kva vi synest er viktig og kva Jesus synest er viktig. Er der nokon som treng oss, nokon vi kan vere til stades for? Dette kan vi legge fram for Gud i bøn.

Vidare må vi kanskje rydde plass i liva våre. Dersom kalenderen alltid er full, og hovudet endå fullare, er det vanskeleg å vere til stades - både i eige liv og i andre sine liv.

 Investering i andre menneske er aldri bortkasta tid. Kva med å investere i dei unge? Der er så mange spørsmål, så mykje om Bibelen og trua dei ønskjer seg kunnskap om. Men ikkje berre det; dei treng også gode førebilete. Nokon som kan peike på Jesus for dei, og vise vandringa med Jesus gjennom eit kvardagsliv. Eg ser at det betyr noko for ungdomane når dei som er litt eldre har lyst å bruke tid saman med dei. Og eg veit for min eigen del at det betyr mykje når andre tek seg tid til å lytte. Kva med å investere av tida di i naboen som ikkje lenger har helse til å gå ut? Bake rundstykke og ete kveldsmat saman? Eller kva med å investere tida i born, kvinner og menn som sit og ventar på om dei får bli i Noreg. Som har flykta frå krig, og no lever i uvisse og frykt? Dei kunne verkeleg trenge tida og omsorga vår.

Vi treng alle å bli høyrde og sett, og alle har vi behov for råd og vegleiing, oppmuntring og forbøn. Jesus seier at det vi gjer mot «ein av mine minste», har vi også gjort mot han.
Men start først med å bruke tid saman med Jesus, så kan Han få vise deg kva han synest er viktig.

Nytt år: nytt kall, ny nåde

30 januar 2017

Av: Vegard Tennebø, fellesskapsutviklar Normisjon Sogn og Fjordane

Det er mogleg du vurderer 2016 som nok eit år der det har gått på det jamne. Det jamne er bra, det – berre så det er sagt. Det meste av verdi i liva våre skjer her, på det jamne. Men det har skjedd ting ute i verda som ikkje kler skildringa «det jamne» så godt, ja faktisk i heimlege trakter også. Med kommunereformer, fylkesreformer, Brexit, Trump og kyrkjemøte går vi inn i 2017 med ei viss undring. Nokre kjenner på uro, andre på ei sitring i kroppen, ja nokon kjenner på frykt. Verda er i endring.

150 år som Normisjon i 2017
Den 26. september 1867 vart grunnsteinen lagt til det første huset på misjonsstasjonen Ebenezer i Benagaria, India. Og Santalmisjonen var i gang. Eks-fangen og den kriminelle Lars Olsen Skrefsrud fann nåde hos Gud, fekk eit kall og reiste til ei verd han ikkje kjende, til folk heilt ulike han sjølv. Gjennom arbeidet sitt for santalane i India finst det i dag ei kyrkje med over 500 kyrkjelydar fordelt på 5 ulike bispedøme.

Så stor er Guds nåde. Så sterkt er Guds kall. Dette og den rørsla det skapte, lever ennå hos oss.
Normisjon sitt kall: Jesus Kristus til nye generasjonar og folkeslag: Det er ikkje i endring! Uavhengig av tider, om det er ro eller ustabilitet; får vi gå vidare med kallet vårt om å løfte namnet Jesus høgt. Eg les sæleprisingane i starten av Bergpreika (Matt 5) som eit særleg kall til oss kristne i vår tid: å vere bringarar av og forkjemparar for rettferd, fred og miskunn inn i ei tid der debattar vert harde, frontar er kalde og forakta for folk som tenkjer annleis ser ut til å auke. Der skal vi få komme med noko anna. «Sæle dei som skaper fred, dei skal kallast Guds born».

Og den einaste måten vi kan gjere det på, er å vere totalt avhengige av nåden i Jesus Kristus, og på ny verte forma av denne nåden sjølve. Det er enorm sprengkraft i det! Det var det for Lars Skrefsrud – det er det for oss.
Så lat oss vere den rørsla vi er. Saman er vi Normisjon!